Peepanggy

สิ่งที่แปลกประหลาด [ I ]

ถ้าวันหนึ่งคุณลืมตาขึ้นมา..........แล้วพบว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่แปลกไป......

แต่คุณนึกไปออกว่าสิ่งที่แปลกไปมันคืออะไร.....คุณจะอึดอัดไหม......แล้วถ้าหากคุณรู้ว่าสิ่งที่แปลกไปคือ

สิ่งที่เหนือมนุษย์ธรรมดาอย่างเราๆล่ะ!

*************************

                     เหตุการณ์ที่มิอาจลืมได้......เหตุการณ์ที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉัน ทั้งพ่อ แม่ พี่ชาย.... ทุก

คนจากฉันไป แล้วทิ้งฉันไว้เพียงลำพังพร้อมความเจ็บปวด........ ฉันที่รอดเพียงคนเดียว เกือบได้สูญเสียตาไป

หนึ่งข้าง  แต่โชคดีที่มีคนบริจาคให้  เมื่อได้ดวงตาดวงใหม่กลับมา ชีวิตฉันก็ต้องดำเนินต่อไปด้วยความเศร้า

วันนี้เป็นวันแรกของการออกจากโรงพยาบาล กับการมาโรงเรียน  เพื่อนๆในห้องต่างพากันแสดงความเสียใจ

กับครอบครัวของฉัน  ฉันก็ได้แต่ยิ้มร่าเริงเพื่อกลบเกลื่อนความเศร้าภายใน .....จากนั้นก็ไม่มีใครพูดถึงอีกเลย

ทำไมนะเหมือนมีอะไรเปลี่ยนไปจากเดิม อะไรกัน.......

ตอนนี้แต่งไปได้เท่านี้  เป็นการเกริ่นเรื่องให้น่าสนใจ[หรือเปล่า ]

ไว้มาอัพใหม่น้า

ถ้าเราพูดถึงมนุษย์ทั่วไป  ที่แสนน่าเบื่อ......... ไม่มีอะไรที่น่าดึงดูดใจล่ะก็......ชีวิตเราคงขาดสีสันไม่น้อย บางที

ฉันก็คิดนะว่า  อยากเจออะไรที่แปลกไปจากสิ่งที่อยู่บนโลกนี้  นี่เป็นการเขียนบล็อกครั้งที่ 2ของฉัน และฉัน

กำลังคิดว่า  ถ้าลองแต่งนิยายแนวนี้จะมีคนอ่านไหมนะ แนวคิดนี้เกิดจากตอนที่ดูการ์ตูนเรื่อง

ฮารุฮิ เรียกเธอว่าพระเจ้า suzumiya haruhi

เลยคิดว่า อยากลองแต่งนิยายแฟนตาซีที่เอามนุษย์นอกโลกมาแต่งด้วยดีไหม อยากได้อะไรที่แปลกและแหวก

แนว  ให้คนอ่านรู้สึกอยากจะอ่าน ฮ่าๆคงจะเป็นไปได้ยากทีเดียว  เพราะเคยแต่งแฟนตาซีมากี่เรื่องๆ  มีนเหมือน

มีช่องโปร่งๆ เติมไม่เต็มสักที เช่นเดียวกับการแต่งนิยายรัก  คนเขียนไม่ค่อยจะมีความรักใครนักเลยแต่งไม่ได้

อารมณ์  ไม่รู้ว่าจะให้พระเอกนางเอกหวานกันยังไง  จะเริ่มให้รักกันตอนไหน แล้วทำยังไงให้คนอ่านรู้สึกว่า

พระเอกนางเอกมีตัวตนอยู่จริง แล้วรักกันจริง มันช่างยากเหลือเกิน ........

แล้ววันนั้นนักเขียนเมจิกคาเฟ่มาร้านหนังสือประณอม ได้พบกับพี่อ้อมนักเขียนที่ใช้นามปากกาว่า Moana และ

อีกนามปากกาที่พี่อ้อมใช้แต่งนิยายแนวความรู้สึกดี.......ที่เรียกว่ารัก คือ เด็กทะเล พี่เค้าแนะนำว่า ให้แต่งไป

ตามความรู้สึกของเราเอง  ดังนั้นเราว่าจะแต่งแนวแฟนตาซีออกมา  ในแนวของตัวเอง ......

Thank Picture :www. teenee.com

  คุณเคยคิดไหมว่าเราเกิดมาเพื่ออะไรไหม....... แล้วเราเกิดมาจะทำอะไร...........  

แน่นอนว่าคนเราไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้หากเราขาดความฝัน......... หรือคุณจะเถียงว่าไม่ละ........ คุณจะปล่อย

ชีวิตไปกับความเรื่อยๆของคุณอย่างนั้นเหรอ  เป็นไปไม่ได้หากคนเราไร้ความฝัน  เคยถามใครหลายคนว่าคุณ

กำลังทำอะไรอยู่ เค้าตอบกลับมาว่า "เรื่อยๆ"  ในเมื่อคุณเกิดมาแล้วคุณเคยใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าหรือยัง  ถ้ายัง..

คุณรออะไรอยู่  รอให้เวลาเดินไปแบบไร้ความฝันอย่างนั้นเหรอ  ความฝันกับชีวิตของเราจะไม่หมดไปอย่างไร้

ค่า  หากเราไม่มัวรอเวลา........

                    ฉันใฝ่ฝันมาตลอดว่าสักวันหนึ่งจะเป็นนักเขียน......เมื่อก่อนชีวิตฉันก็เรื่อยเปื่อยไม่มีจุดมุ่งหมาย

ชีวิตม.ต้นของฉันก็ดูเฉื่อยๆ ทุกสิ่งทุกอย่างมันดูซ้ำซาก  ชีวิตประจำวันที่แสนเบื่อหน่าย ......... จุดเริ่มต้นของ

การเป็นนักเขียนไร้สังกัดของฉันก็เริ่มขึ้น......... เมื่อวันหนึ่ง....... ฉันขอยืมหนังสือนิยายเพื่อนไปวาดหน้าปก

รายงานส่งอาจารย์  หนังสือเล่มนั้นมีหน้าปกผู้ชายกับผู้หญิงมีความหนาประมาณสองร้อยกว่าหน้า ฉันเป็นคนที่

ไม่ชอบอ่านหนังสือที่มีความหนาเว่อร์เกินร้อยหน้า  เวลาเดียวกันที่สงสัยว่าทำไมเพื่อนถึงอ่านแล้วบอกสนุก

กัน    ทำไมกันนะเวลาถึงมีสุขแล้วสีหน้าที่ยิ้มแย้มได้ขนาดนี้  บ้างก็มีน้ำตาคลอ .......  ความรู้สึกในตอนนั้นเริ่ม

อยากรู้แล้วว่า  เพียงแค่หนังสือนิยายก็ทำให้คนมีอารมณ์ที่หลากหลายได้เพียงนี้แล้วหรือ....... ฉันจึงเริ่มเปิด

อ่านหนังสือที่ตัวเองไม่เคยคิดว่าจะอ่านมันเลย  เช่นเดียวกันเมื่อเริ่มอ่านความรู้สึกเหมือนวางไม่ได้ก็ก่อตัวขึ้น

พออ่านจบ........ รู้สึกเหมือนตัวเองถูกพาเข้าไปในนั้น........ อ่านไปยิ้มไป......เศร้า......ซึ้ง......สนุก......มันสุด

ยอดมากๆ ตอนนั้นเองที่คิดว่าไม่อยากที่จะอ่านอย่างเดียว  ถ้าเราได้แต่งมันเองด้วยตัวเอง ภาษาเราเอง  ความ

รู้สึกเราเอง  มันจะสุดยอดมากขนาดไหน! ไม่รีรอฉันเริ่มลงมือแต่งเดี๋ยวนั้น  โดยที่ยังมีความรู้สึกรักการอ่าน

ผสมไปด้วย  หนังสือดีไม่จำเป็นต้องมีภาษาที่ดูดี หรู  หรืออะไรเลย เพียงแค่ท่านผู้อ่านอ่านแล้วมีรอยยิ้มหรือ

สนุกกับมันก็เพียงพอ  นิยายเล่มละร้อยกว่าบาทอาจสู้เล่มละสี่ร้อนห้าร้อยบาทไม่ได้ทางภาษา  แต่ได้ทางจิตใจ

พอเริ่มแต่ง  เริ่มมีแนวทางของตัวเอง ชีวิตที่ซ้ำซากเริ่มจางไป รู้สึกทุกก้าวในชีวิตมีสีสันและจังหวะของมันเอง

หากแต่เราไม่ได้สังเกตุและหันไปมองมัน....... นิยายเรื่องแรกเขียนโดยชีวิตจริงๆ อาจถูกดัดแปลงเพียงนิดเพื่อ

ให้มีรสชาติในการอ่าน  "ตกหลุมปิ๊งกิ๊งรักนายกะล่อน"  เรื่องแรกที่ได้ก้าวเข้าสู้วงการนักเขียนโนเนมและไร้

สังกัดที่ www.dek-d.com โดยมีนามปากกาที่กิ๊งก๊องว่า กล้วยกวน ปัจจุบันอยู่ปวช.2 ก็ยังไร้สังกัดอยู่เช่นเคย

และมีผลงานที่แต่งจบบ้างแต่งไม่จบบ้างอยู่หลายผลงาน  ส่งเข้าประกวดนักเขียนหน้าใส กับทางสำนักพิมพ์

แจ่มใสไปแล้ว1รอบ แต่ไม่เข้ารอบ ล่าสุดส่งประวกดของสำนักพิมพ์แนตตี้ก็ยังไม่เข้ารอบอีกเช่นเคย ต้องขอ

ขอบคุณเจ้าหญิงผู้เลอโฉม   นักเขียนของสำนักพิมพ์แจ่มใส และเจ๊แสตมป์เบอรี่ สำนักพิมพ์แจ่มใสเหมือนกัน ที่

ได้เขียนนิยายสนุกๆออกมาทำให้สาวน้อยผู้ที่มีชิวิตสุดจำเจคนนี้มีความฝัน^^  หนูจะพยายามเป็นนักเขียนให้

edit @ 20 Sep 2009 11:01:10 by pee_zaz

edit @ 20 Sep 2009 11:01:58 by pee_zaz